كردند ، مكرى بس بزرگ ، ، گمان مبريد كه همهء اين عيبجوييها در بارهء توانگران كافر است ، زيرا كه ثروت - چون از اندازه و شروط خود تجاوز كند - براى صاحبش جز خسارت و براى اجتماع جز فساد و تباهى - چنان كه در قرآن كريم بسيار آمده است - چيزى به بار نمىآورد . حديثهايى را كه در بارهء توانگران مسلمان رسيده است ، با دقّت و بصيرت مورد ملاحظه قرار دهيد . حديث 1 - النّبيّ « ص » - في جواب رجل شاوره « ص » بصدد ابنه و الشّغل الَّذي يحسن تسليمه إليه ؛ فعدّ رسول الله « ص » خمس طوائف و نهى عن تسليم ابنه إليها منها الصّائغ ، ثمّ قال : « و أمّا الصّائغ ، فإنّه يعالج زين غنيّ أمّتي » . « 1 » پيامبر « ص » - در پاسخ مردى كه پرسيده بود ، پسرش را به چه شغلى بگذارد كه خوب و مناسب باشد ، پنج گروه را نام برد و از سپردن آن پسر به آنها نهى كرد ، كه يكى زرگر است ، سپس فرمود : « . . . چون زرگر ، كارش ساختن زيور آلات است براى توانگران امّت من » . ، خوانندهء عزيز ! در اين اصرار گستردهء قاطع و عميق بر طرد توانگران ، در سطحى كه در اخبار و احاديث فراوان - گذشته از آيات آسمانى - آمده است ، و در شمارى از فصلهاى اين باب بخشى از آنها را آورديم ، چه حكمتى مىبينى ؟ آيا چنان تصوّر مىكنى كه پيامبر بزرگوار « ص » مردمان را بر ضدّ آنان مىشوراند ، و عواطف جامعه را از

--> « 1 » « وسائل » 12 / 98 .